Mustafa Yavuz 16 yaşında. Patlamayı duyar duymaz belediyenin oraya ok gibi fırlamış. Yerde yatan bir kadını kaldırmak istemiş. Gördüğü manzarayla koşmaya başlamış “Kusarak koştum. Kustum kustum… Geri döndüm. Sonra üç kişi çıkardım abla.”
Salih Taş, RTÜK’ün yayın yasağına çıldırmış durumda. “Neyi saklamaya çalışıyorlar” diye avazı çıktığı kadar bağırıyor: “Amcamın oğlunu dünden beri bulamadım. Bir parçasına razıyım. İzin vermiyorlar girip arayayım. Boyun damarları şişmiş Salih’in; gözler kıpkırmızı. “Reyhanlı’daki herkes İnneci Memoş diye bilirdi onu” diye ağlıyor.
Köşedeki GSM mağazasının vitrini tuzla buz olmuş, içi de yağmalanmış. Kemal’in ürpertici hikâyesi ise mağazanın önünde duran kömürleşmiş motosiklete dair: “Yetişemedim. Montumla söndürmeye çalıştım. Ama sadece ayak kemiklerini toplayabildim. Kim mi? Bilmiyorum. Dünden beri üç kere yıkandım. Hâlâ yanık kokuyorum.”
Mustafa, Salih ve Kemal her üçünün ortak cümlesi neydi biliyor musunuz: Dünden beri anlatıyoruz, yazmadılar, göstermediler. Sen de yazamazsın.
Kelimelerin kifayetsiz kaldığı bu hikâyeler nasıl yazılmaz dedim içimden.
Çiğdem TOKER
REYHANLI

harder better faster stronger!

crazyaboutsport:

19. Şampiyonluğun kutlu olsun Galatasaray! 

 

Priyanka Chopra, you beautiful woman.

-eğer bugün yolda çıplak yürürsem, bu o adama beni tecavüz etme hakkı mı verir? O benim çıplaklığım yüzünden değil kafadan hasta olduğu için tecavüz etti. çıplaklık benim seçimimdir.